11-06-08

Maandag 24 september 2007

  Vanmorgen zijn ze hier weer al heel vroeg om mij te komen halen voor een spuitje in mijn prikker. Deze keer zal de botscan echt doorgaan! Papa gaat met mij mee en het gaat heel snel deze keer, oh ja, ik mag weer op de troon van de Sint zitten! Nu moeten we drie uur wachten om onder het machieneke te mogen. De assistent komt langs om mij te onderzoeken, ik ben een grote toren aan het bouwen met mijn blokken en dat vindt ze super! Ze denkt wel dat ik van de dokter naar huis zal mogen. Normaal gingen ze morgen nog een nieronderzoek doen, maar dat wordt afgezegd want als ‘de uitslag' goed is is dit niet nodig. Mama is ondertussen aan het praten met de mama van Jonas, dat is nu onze buurjongen, plots ben ik ze kwijt.  Ik ga dan zelf op zoek (dat wil dus wel zeggen dat ik nu al rondstap ook hé!!!!) en vind ze bij de buren. Ik wil wel weer naar mijn vrienden van de vijver hé!

  Dan is het al tijd om onder de scan te gaan, ik moet weer heel flink stil liggen, maar op ‘nucleaire' weten ze nu wel dat ik dat heel flink kan en ik moet dus geen siroopke nemen. Mama vraagt aan mij wie er mee binnen mag: PAPA of mama? Papa gaat mee!  Mama kan er ni zo goed (meer) tegen, al die onderzoeken en machines, ze maakt zich dan super ongerust! Gewapend met de nodige fruitbollen beginnen we eraan. Floep floep floep en dat is ook weer voorbij. Terug op ons kamertje begint mama alles al in te pakken, we moeten nog op de dokters wachten. En dat duurt vandaag heel lang, er zijn heel veel patiëntjes binnengekomen voor hun behandeling en daardoor hebben de dokters heel veel werk. Ik vind da ni erg ze!  Kan ik nog naar de K3 show kijken op t.v. Om drie uur komen dan eindelijk de dokters, ze hebben goed nieuws: we mogen naar huis!  Er zijn geen onderzoeken meer en we kunnen thuis ook wachten op de resultaten van de biopsie! Amai, nu is mama helemaal ni meer te houden, papa moet direct beginnen met de auto in te laden, we moeten nog wachten op een papier van de dokter, een afspraak voor vrijdag om terug te komen voor ‘de uitslag'...

  Wéééééééééééééééééééééééér wachten, maar ik maak daar echt niks uit!  Ik snap ni dat mama daar zo druk over kan doen! Ze komen me al verlossen van mijn prikkers, dat vind ik ni zo leuk ze!  Die plakkers eraf trekken vind ik maar griezelig! Ik ga met papa nog eens naar de eendjes, mama wacht op het papier boven, kan ze nog wa tetteren met de andere mama's... Om half vijf hebben we eindelijk het papier in handen en hopla weg ermee! Nog even langs papa's kamertje, de sleutel afgeven, maar ik val al direct in slaap in de auto. Als we bij moeke aankomen om Lennert op te pikken, wil die kleine kapoen niet mee, hij wilde juist in de plassen gaan springen en nog naar de poezen gaan, maar wij willen echt wel naar huis en nemen hem dus keiboos mee! Heel de weg heeft hij geweend! Thuis dan de auto uitladen, amai, we hebben meer bij dan toen we naar Italië zijn geweest! Straks lekker zalig in mijn eigen bedje slapen! Allemaal op tijd naar dromenland!  Na de nodige telefoontjes natuurlijk, maar mama heeft er geen zin in om met iedereen te praten... 

  Het is wel nog heel lang wachten nu voor we iets weten hé! Mama heeft het ook een beetje moeilijk om altijd opnieuw uit te leggen dat we eigenlijk nog niks weten en er zijn nu natuurlijk heel veel mensen die denken dat alles in orde is, nu we terug thuis zijn! Allemaal ni gemakkelijk ze! Pfffffffffff  

Daan, mijn beste vriend heeft een mooi schilderij voor mij gemaakt!

daan tekening

22:16 Gepost door Amelie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.