11-06-08

Vrijdag 21 september 2007

  Vandaag gaan ze in mijn buikje kijken!  Ze gaan ook ruggemerg nemen en een botbiopsie doen, maar daar snap ik niks van, dus we houden het bij het eerste! Al heel vroeg, om half 8 komen ze ons halen om naar het operatiekwartier te gaan. Ik krijg weer een siroopke, deze keer op mijn kamer al en tegen we beneden zijn ben ik een beetje gekskes! Ik zie vanalles door de lucht vliegen en kijk!  Papa heeft drie ogen!!!!!! Dat vind ik wel heel grappig hoor! Mama kan er niet zo goed meer tegen, de zenuwen razen door haar lichaam en ze valt zelfs bijna flauw!  Al chance is papa er ook en die gaat met me mee tot in de operatiezaal en blijft daar tot ik slaap. Hij vertelt aan mama dat ik nog heb gezegd van: hé, nu staat er een wasknijper op mijn teen! (zo'n ding om de hartslag mee te controleren).  Goh, ik was precies zoals wanneer papa een beetje te veel pintjes gedronken heeft hihhihihi. En dan begint voor papa en mama het wachten!

  Eerst in de cafetaria, dan toch maar terug boven op ‘onze' gang, goh, ongelooflijk  hoeveel ouders mijn mama en papa komen steunen!  De ouders van Britt, de mama van Jonas, de mama van Nora,... ni te doen!  Zo veel ‘goede', 'toffe', 'moedige' mensen dat we daar ontmoet hebben! Om kwart voor elf komt het verlossende telefoontje: ik ben op de PAZA. In looppas komen mama en papa eraan, maar, tut en slaapdoek vergeten, dus terug! Dan maar rennen! Als papa en mama bij mij zijn vertel ik hen dat ik ‘verschrikkelijk' veel pijn heb!  Amai, dat gaat door merg en been bij papa en mama! Plots word ik heel misselijk, moet ik overgeven, ik zit recht in mijn bed, mama weer een beetje in paniek en papa gauw een verpleger roepen! Ze geven me iets in ‘mijn prikker' en algauw is dat voorbij. Hé, ik heb er nu een ‘prikker' bij, in mijn ander handje!  Dat hebben ze zeker gedaan terwijl ik sliep! Als ik terug opgehaald word om naar mijn kamertje te gaan zeggen de verplegers onder elkaar zo van: ah ja, ruggemerg, botbiopsie en neuroblastoom...

  Papa kijkt naar mama en ze hebben zo iets van oh nee!  Zou het dan toch een neuroblastoom zijn????? De weg naar onze afdeling lijkt verschrikkelijk lang, papa maar sturen (met mijn bedje hé) en mama maar achternahollen... Boven aangekomen vragen papa en mama om zo snel mogelijk een dokter te kunnen spreken. Weer simsalabim staat daar heel snel de assistente!  Die kan papa en mama terug geruststellen, er is een biopsie gebeurd om te onderzoeken welk type tumor er is, maar het is absoluut niet zo dat er een agressief neuroblastoom in mijn buikje zit! Oef!  Wat een stress zeg! Plots begin ik terug over te geven, de dokter komt terug, ik krijg nog iets bij tegen de pijn en dan word ik snel weer kalmer en val in slaap. Amai, wat hebben ze nu allemaal met mij gedaan!?! Gisteren springlevend, vandaag plat in mijn bed! Ondertussen zijn er in de gang al die ouders die graag willen weten of er nu al iets meer gezegd is, maar mama kan niks meer vertellen, we zullen moeten wachten tot volgende week!!!!! op iets van uitslagen!

  Ik voel me echt ni super nu, ik ben wel heel flink zeggen de verplegers, heb weinig pijnmedicatie nodig en 's avonds drink ik al eens een beetje appelsiensap en water. Die nacht wil papa ook graag blijven slapen!  Hij is ook ongerust en als ik pipi moet doen, dan kan hij me als de beste op mijn potje zetten, want ik doe geen pipi meer in mijn pamper, ah nee! Hij zegt dit tegen de verpleegster van de avond, maar mama dacht al dat die dat verkeerd begrepen had en 's nachts, om twee uur, als de nachtverpleegster komt om nog iets tegen de pijn te geven is die heel boos op papa omdat die mee op ons kamertje zit!  Even dachten we dat ze hem ging buitengooien, maar nee, ze is gewoon boos vertrokken! Goh, ergens heeft ze wel gelijk, maar ik heb toch zo graag mijn mama én papa bij mij als ik pijn heb!  Thuis mag ik dan zelfs tussen hen in het groot bed liggen en dat wil ik nu ook! Ik slaap best flink die nacht, met mama én papa bij mij...

22:08 Gepost door Amelie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.