11-06-08

Vrijdag 28 september 2007

  D-DAY!!! Op tijd uit ons bed, Erline naar school, Lennert naar moeke en wij met ons drietjes naar ons ziekenhuis. Het verkeer loopt eigenlijk heel vlot, papa heeft ‘een binnenweg' genomen (hihihi) en we zijn al om half 11 in de dagzaal. We hebben een afspraak om 12 uur dus we zullen nog wat moeten wachten. Ik krijg een stickerboek van Dora (ah ja, van wat anders???), speel wat op de computer, drink een sappeke,... Wachten dus. Hé, daar is weer zo'n clown!  Het is deze keer één die een boekentas van Nijntje bij heeft! Hij vraagt me wie ik ben en hoe mijn broer en zus heten, amai, dit is wel een ernstige clown! Of toch niet?  Als hij probeert buiten te geraken, weet hij niet hoe hij de deur moet opendoen!  Hij maar duwen en duwen, maar het is wel trekken hé!!!  Weer roep en lach ik heel hard, dat zijn toch geweldige clownen hier!

  Plots komt daar dokter Renard tevoorschijn, ze heeft een brede lach op haar gezicht! Ze vraagt om even mee te komen, maar ze zegt direct: alles is goed ze!!! Oef!  Mee naar een klein kamertje, daar krijgen we eindelijk het verlossende nieuws: de tumor is uitgerijpt!!!! De dokter begint uit te leggen aan mama en papa wat dit wil zeggen, voor mij is dit nu veel te moeilijk, wat telt is dat ik volgende week zelfs al naar school mag! Joepie, jieha, wauw, yes yes yes... Hier volgt nu in ‘mensentaal' de uitleg van mijn tumor: Er zit een uitgerijpt neuroblastoom in mijn buikje.  Dat heet nu ganglioneuroom. Dit wil zeggen dat ik geboren ben met een vorm van de embryonale kanker ‘neuroblastoom'.  De professor vermoedt dat de kanker gewoekerd heeft ergens tussen het eerste en tweede levensjaar of al van in mama's buik... en die is om onverklaarbare reden gestopt en zichzelf beginnen genezen!  Dus de kwaadaardige cellen zijn veranderd in uitgerijpte cellen. De prof spreekt hier van een mirakel!

  Er is nog helemaal niet zo veel bekend over ‘vaste tumoren' bij kinderen, er bestaan ook heel veel verschillende graden in, en wat bij mij nu gebeurd is is wetenschappelijk moeilijk te verklaren! De tumor kan momenteel niet verwijderd worden, hij is vrij groot en zit tussen heel belangrijke bloedvaten en zenuwbanen, maar ik heb er geen last van, alleen drukt hij tegen mijn maag maar hij zit in mijn buikholte en niet in een orgaan en de oncologische chirurg vindt het niet nodig om te opereren.  Het zou te gevaarlijk zijn nu. Maar zo lang ik er niet meer last van krijg, mag hij blijven zitten!

Binnen een maand wordt er in Lier een controle echo gemaakt door dokter Garmyn , onze kinderdokter. Vanaf nu moet ik heel regelmatig op controle naar Leuven, moet dan weer 24 uur mijn pipi verzamelen in een speciale bus en zal dan onder de ct-scan gaan. Deze controles zullen heel lang blijven gebeuren. Ongelooflijk hé! Mama zit nog wel met wat vragen over later, maar de prof zegt dat we nu elke keer stap voor stap gaan kijken... Papa en mama zijn ergens wel tevreden dat ik nu zo goed word opgevolgd, beetje geruststelling elke keer hé! FEEST!

  We gaan snel een kaartje kopen voor de verplegers van onze gang, gaan daar ook nog even dag zeggen en ze bedanken voor alles, want dat zijn daar stuk voor stuk ongelooflijk geweldige mensen!  Alle verzorgers, en ook alle patiëntjes en familie! De sms-kes vliegen door de lucht!  Iedereen opgelucht, iedereen mega blij!!!! Ik ga met mama en papa op restaurant in Leuven!  Even gezellig met ons drietjes het geweldige nieuws vieren! Ik krijg een groot bord bomvol frietjes!!! Tante Nancy zal ons Erline van school halen dus we hoeven ons niet te haasten! Als we thuis zijn staat onze telefoon niet stil! Iedereen deelt mee in de vreugde! Wel beste mensen, alle kaarsjes (van hier tot aan Janneke Maan) hebben echt geholpen!!!! We weten niet wie allemaal bedanken, maar we zouden wel 1000000000000000000000000000000000000000000000000000000000...  x dank u willen zeggen!

  's Avonds komt juf Erica van mama haar scholeke met kei veel pakjes, ik ben gewoon aan het buiten spelen, natuurlijk is alles goed met mij!!!  Goh, wat kunnen die grote mensen toch raar doen!  Ik heb wel een mezeke op mijn buik, en twee op mijn rug, maar da's toch zo erg ni!!!! Hihihihih Dan komen Hans en Ria hier aan, we dansen allemaal omdat we zo blij zijn, ook Tana en nonkel Rudi en tante Nancy komen mee vieren en... ze zijn op den duur allemaal een beteke zattekes, Lennert en ik mogen super laat opblijven en de grote mensen blijven nog wel even pintjes drinken!!

22:24 Gepost door Amelie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.