11-06-08

Woensdag 19 september 2007

  Al heel vroeg komen ze ons halen voor ‘de' scan.  Op ‘nucleaire' geloven ze niet dat ik flink stil kan liggen en dus willen ze dat ik een siroopke neem om te kunnen slapen.  Maar dat siroopke is weer boven en mijn bedje ook, dus moeten ze eerst mijn bedje brengen mét siroop! De verpleegster zegt ook dat ofwel mama, ofwel papa bij mij mogen blijven , niet allebei.  Dus eerst mama weg. Ik wil weer niks innemen, er moet weer iemand in een witte jas komen om te helpen en ik spuw de helft terug uit.  Lap!  Ni meer genoeg nu.  Mama moet boven gaan bijhalen en ook een ‘poepsnoepke' voor als het siroopke ni genoeg helpt.  Hop daar gaat mama weer en ze kent de binnenweg nog niet, dus loopt ze door de  lange gangen. Met de nodige chocomelk neem ik alles flink in, maar ik kan echt ni slapen!!! Ik heb wel juist een hele nacht flink geslapen hé! Uiteindelijk na twee uur geef ik me gewonnen. Ze komen me halen voor onder het machien, mama blijft bij mij, maar ik slaap, dus weet er niks van.

  Als ik slaap heeft mama het heel moeilijk en zeker nu ze mij hier zo vastgebonden ziet liggen onder een groot machien! Maar er is een mega lieve verpleegster die naast mama komt zitten en die haar troost en moed inspreekt. Na drie keer 10 minuten moeten ze mij verleggen en trekken ze een grote velcro los, waarmee ze me hebben vastgebonden. Wakker natuurlijk!  En in paniek!  Ik was in mijn bedje in slaap gevallen en nu lig ik hier op een plank, vastgebonden! Mama weet niet wat ze moet doen, papa moet er bij komen! Nog 40!!!! minuten moet ik stil liggen!  En ik huil maar en huil maar!  Maar ik lig wel flink stil! Ik heb zo'n ongelooflijke goesting in een fruitbol dat ik beloof stil te blijven liggen als mama voor mij een fruitbol haalt. Hopla, daar gaat mama weer, door de gangen, voorbij de cafetaria (waar iedereen haar nakijkt) en naar ons kamertje voor fruitbollen. Ondertussen papa maar boeken voorlezen en alle moeite doen om me stil te laten liggen.  Daar is weer die ongelooflijk lieve verpleegster die zo met ons inzit, ze probeert mij kalm te houden en zegt dat ik een ongelooflijk flinke meid ben! Van haar mogen mama én papa bij mij blijven.

  Ik eet wel 5 fruitbollen na elkaar en eindelijk is dat onderzoek gedaan. Ik ben doodop en zou eigenlijk een beetje moeten slapen, maar ik moet nog naar de eendjes en oma en opa gaan komen met Erline en Lennert, dus geen tijd om te slapen. Wauw!  Oma en opa hebben voor mij een dubbele buggy bij, mijn eigen dubbele buggy, die mee op de kamer mag!  En ook nog Bumbalou, het vriendje van Bumba. Maar ai, ruzie met Lennert want die speelt ook wel graag met poppen en buggy's, maar deze is echt van mij! Lennert moet dan maar eens op de gang gaan kijken naar de visjes en mag mij echt ni plagen! Hij heeft trouwens zelf een nieuwe Bumba gekregen, hij moet maar content zijn! Erline is al groter en begrijpt het allemaal al een beetje beter en komt gewoon naast mij zitten, maar typisch voor haar vraagt ze de oren van mijn kop! Hihihi, da's nogal iets ze zo in het ziekenhuis liggen! Als oma en opa en kids vertrokken zijn val ik in slaap, oef, kunnen mama en papa ook even bekomen van de ‘drukke' dag.

  Algauw is er nieuw bezoek: nonkel Werner, tante Nancy, moeke, nonkel Rudi en tante Nancy.  Weer met pakjes en iedereen weet dat ik een echte dora-fan ben precies én een grote snoepkous! Als het bijna tijd is om het bezoek naar huis te sturen word ik toch wakker en kan ik mijn pakjes nog open doen. Dan nog lekker lang naar Dora kijken, naar de foto's van de juf en dan weer met mama, heel dicht naast elkaar naar dromenland. Papa gaat ook naar zijn kamertje en zal morgenvroeg heel vroeg komen!

21:59 Gepost door Amelie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.