11-02-10

Let it snow... let it snow... let it snow...

Hoi hoi allemaal!

Wat een dag gisteren!!!! 
Goed op tijd opgestaan, komen we beneden en wat zien we daar...
WEER alles vol sneeuw!!!!
Da's niks als ge maar naar 't school te gaan hebt, dan kunnen we met de slee, maar nooooooooooot!!!!
We moesten wel naar Leuven hè!!!!
Tja, efkes overwogen om alles af te blazen, maar ons mama was absoluut ni op andere gedachten te brengen.
Dinsdag hebben we heel de dag flink ons best gedaan om urine te collecteren voor het 'catecholamine-onderzoek' Knipogen  (Chique woord hè!  Mijn woordenschat voor een bijna-zesjarige is ni min hè!!!)
Dus hup in de auto, Lennert en Erline op school gedropt, filmke op en rijden maar!
Sloeg da tegen zeg...  Na een uur waren we nog maar vijf kilometer gevorderd!
Echt, ons dorpke was precies dichtgesneeuwd!!!
Uiteindelijk na veel slippartijtjes en veel filmkes zijn we om half 12 aangekomen in GHB.
Beteke veel te laat, maar 't was niks zei Rita: maakt maar da ge naar de echo zijt!
Zo gezegd, zo gedaan en dan hebben ze dus mijn buikje weer bekeken, deze keer wel overdreven grondig ze, amai: da duurde en da bleef duren!
Maar alé, uiteindelijk mochten we dan naar dokter Renard.
Ik ben al 1m 22cm en weeg 24 kg!  Laat ons zeggen da ik een goe stevig poepke heb en een goe buikske waar lange benen onder steken Lachen!
Niks te zien om ons zorgen over te maken en dus dacht ik van aha, da gaat hier vlotjes, nu hup terug naar huis, dan kunnen we nog naar de cinema met Nora en Maja, was da effe buiten ons mama gerekend!!!  Die begon daar te vertellen dat ik toch nog altijd heel slecht slaap!  Oké, ik roep wel zo'n drie keer per nacht en ik ga echt ni graag slapen, ben nogal bang van vieze dromen ook...  Maar is da nu zo erg da ge da tegen een dokter moet vertellen????
Ja dus!
Na een ferme babbel heb ik toch ook wel een beteke begrepen dat dit niet echt is zoals het moet...
Pijn heb ik bijna ni meer, dus daar ligt het ni aan...  Het zit in mijn kopke...
Om een lang verhaal kort te maken: ik werk nu met een beloningssysteem: stickerkes plakken en beloond worden omdat ik ni roep...
Tja, ik word er al bijna zes...  Misschien dat het toch tijd wordt dat ik nu eens leer doorslapen Onbeslist...
Dus ik ga echt goe mijn best doen ze!  Stapje voor stapje zal ik flink meewerken aan ons planneke!  Want toen ik daarjuist met ons mama alles nog eens goe aan het bekijken was, ja, het staat me wel aan!
Een goed begin is...

Effe heel snel alles in een serieuze notedop gegoten, kwestie van nog eens iets te schrijven...
Ge moet da snappen hè, er gebeurt nog genoeg in mijn leventje maar de periodes dat we zo 'normaal mogelijk' willen doen zijn heel aanlokkelijk en daar willen we meer werk van maken!
Dus geen nieuws is goed nieuws!

En nu maar duimen dat ik veel stickerkes ga halen, dan krijg ik veel beloningen: koekjes bakken, boekjes lezen, een nieuw woordje leren, naar de cinema...

Allerdikste slaapgroetjes

Amelie de bijna-zesjarige-mie!

P.S.: Nora en Maja, ons mama's hebben een nieuwe datum geprikt en ooooooh weeeeeee als er daar nu iemand een stokske durft tussen steken hè!!!! x

21:08 Gepost door Amelie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |