09-05-10

The story of the arm...

Hier ben ik sé, met enige vetraging maar zo typen met één hand...Tong uitsteken
Ik zal maar beginnen bij het begin!

Dinsdag om kwart over drie wilde ik naar de derde sport van het klimrek springen, het was me al twee keer gelukt...  De derde keer dus ni!  Boem petat op de grond!!!
Mijn vriendinnekes Finne en Maud hebben me dan onmiddellijk tot bij de juf gebracht die direct zag dat het ni pluis was...  Ik weende zoooo hard, da zijn ze van mij ni gewoon ze, maar ja man, zo'n zeer da ik had...  Ni te doen!!!
Juf Leen heeft dan direct ons mama opgebeld (die al chance thuis was met sinusitus, dus hier op twee minuten was) en die zag ook dat het 'serieus' was!
Nog effe nagedacht hoe we naar het ziekenhuis zouden gaan: met de auto of met de ambulance, maar no way dat ik in zo'n vreemde wagen stap, ik ben ferm (met de hulp van juf Leen) van voor naast ons mama geklommen en hup naar Lier!
Elk boebelke, elk steentje dat op de weg lag heb ik gevoeld en ik heb héééél dikwijls op ons mama geduveld dat ze zoveel bochten moest nemen!!!
Aangekomen in Lier ben ik terug uit de auto gesukkeld, in een rolstoel en is het wachten weer begonnen...
Na een kwartier kon ons mama het ni meer draaien van de stress en het ongeduld en heeft ze dr. Garmyn opgebeld, die ervoor gezorgd heeft dat de kinderdokter al snel eens kwam kijken!
En tja, zo'n scheve arm, da ziet ge vanzelf dat daar iets ni juist mee is...
Direct een prikker in mijn arm, morfine er in...  en wachten...
Toen mochten we eindelijk naar radiologie!  Juf Leen mee, die ging bij ons blijven tot ons papa er was! 
En toen heb ik eens efkes heel het ziekenhuis bijeen geroepen, man, die hebben mij daar zeer gedaan!!!!!!!  Mijn arm in onmogelijke bochten gewrongen om toch maar een goeie foto te kunnen maken...
Na weer lang wachten werd ons mama efkes naar de fotokamer geroepen en tja...  foute boel!!!!!  Een dwarsbreuk net boven mijn elleboog!
De dokter was direct eerlijk: het zal een operatie worden!
Miljaar hè!!!!  Weer in slaap, ik heb er al zo veel nare dromen aan over gehouden...
Eindelijk kwam ons papa aan, die wist al wel dat ik gevallen was, maar dat het zo erg was...  Tja, ons mama had hem nog proberen te bellen, maar zijn pil was plat, ge zult da altijd zien hè!
Om kwart voor zeven ben ik dan naar de OK gebracht.
Ons mama heeft er nog voor gezorgd dat ik de nodige spuitekes heb gekregen tegen de misselijkheid en toen was het licht uit!
Het licht is pas een dik uur later terug aangestoken op de recouvery, waar dan ook nog het nieuwtje kwam dat ik ook nog een barstje in mijn pols heb opgelopen en de beenderdokter heeft drie pinnen in mijn arm gestoken om alles terug op zijn plaats te zetten...
Met mama en papa aan mijn zij heb ik dan nog wa gesoesd en uiteindelijk was ik om 22.00 op mijn kamertje!
Daar lag ik dan, mijn goeie arm helemaal gespaklt voor de prikker en mijn andere arm helemaal van mijn schouder tot mijn vingers in de plaaster...
Ons mama is bij mij gebleven en die moest dan maar kriebelen aan mijn neus, aan mijn voorhoofd, in mijn haar, mijn neus snuiten, mij laten drinken...  Ja ja, ik heb ze goe in de wiggel gehouden die nacht!!!
's Morgens zeiden ze dan dat er nog een controlefoto zou zijn die dag en als alle pinnen goed zaten mocht ik 's avonds naar huis, de dokter in Lier weet wel dat ons mama en ons papa goe voor mij kunnen zorgen, dus een extra nachtje was niet nodig!
Maar dan moest ik natuurlijk wel uit mijn bed komen hè!!!!
En als ik nu voor iets bang ben dan is het wel voor iets te gaan doen wat mij terug veel pijn kan bezorgen...
Dus toch maar met mijn bed naar radiologie en toen daar bleek dat alles goed zat hebben de verpleegsters mij een beteke geforceerd om uit mijn bed te komen!
En da viel goe mee ze, waar was ik eigenlijk weer bang voor geweest???  Met een goede brace aan mijn arm viel dit goed mee!
Om 17.00 waren we dan thuis, ons papa beneden voor mij en ons mama een bed geïnstalleerd en op tijd en stond mijn siroopkes tegen de pijn...
Maar ik ben terug thuis en daar gaat toch niks boven!
amelie arm 001amelie arm 002

En die dromen, tja, die hebben me weer serieus gevonden, maar het is precies toch al terug wa aan het beteren...


Zaterdag was het op onze school schoolfeest.  Nu kon ik natuurlijk ni mee dansen hè Huilen
Maar ons juf had ons mama kleertjes meegegeven die alle andere kindjes ook droegen bij het optreden en ik ben mogen gaan kijken, dus ik hoorde er toch een beteke bij...
Ik voelde me heel goed, zelfs zo goed dat Juf Greet mij van de schuifaf is komen plukken (effe stiekem weggeglipt van papa en mama), ze vond het toch ni zo'n goed idee dat ik met mijn arm in het gips van de glijbaan zou glijden...
Je hoort het, ik geef mezelf weer ni!!!  Liefst van al zou ik weer zo gewoon mogelijk willen doen, maar da gaat precies toch nog effe duren...
Woensdag gaan ze een vaste gips aan mijn arm doen en dan binnen een dikke drie weken haalt de beenderdokter de pinnen terug uit mijn arm!
Dan zou ik nog twee weken terug in het gips moeten, dus als ge effe meetelt, dan zou ik tegen 15 juni vanalles verlost moeten zijn!
Let's hope so!!!!  Nog net op ijd dan om aan de grote vakantie te beginnen!!!
Deze week blijf ik nog thuis, ons mama ook (heel dikke merciekes aan de collega's van mama om alles op scholeke weer goe op te vangen!!!!) maar 17 mei ben ik van plan om terug naar mijn vriendjes te gaan!  Juf Leen zal wel goed op mij passen en mij een beteke koest houden, want dat is wel nodig ze, rusten, pffff dat is voor watjes (maar blijkbaar toch heel erg nodig Onbeslist)

Als er nog iets gebeurt dan laat ik het wel horen, voorlopig kan ik al goed met mijn gips overweg en zo lang ik op tijd en stond mijn siroopkes pak valt de pijn goe mee!

dikke kus,

Amelie xxx

 

22:35 Gepost door Amelie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.